Adrian Płocharczyk

lekarz w trakcie specjalizacji z Psychiatrii

Jestem lekarzem psychiatrą w trakcie specjalizacji. Ukończyłem Gdański Uniwersytet Medyczny. Doświadczenie zawodowe zdobywałem w Klinice
Psychiatrii Dorosłych Uniwersyteckiego Centrum Klinicznego w Gdańsku oraz w II Klinice Psychiatrycznej Warszawskiego Uniwersytetu Medycznego.

Pracowałem w oddziale dziennym, całodobowym, poradni zdrowia psychicznego oraz psychiatrycznej izbie przyjęć. Wykonywałem także konsultacje w Szpitalnym Oddziale Ratunkowym i innych oddziałach somatycznych. Swoje umiejętności ogólnolekarskie doskonaliłem również pracując jako lekarz podstawowej opieki zdrowotnej.

Obecnie pracuję w Klinicznym Centrum Zdrowia Psychicznego Mazowieckiego Szpitala Bródnowskiego.

Udzielam pomocy pacjentom z :
– zaburzeniami afektywnymi (depresją, dystymią, chorobą afektywną dwubiegunową);
– zaburzeniami lękowymi oraz nerwicowymi występującymi pod postacią somatyczną;
– zaburzeniami osobowości;
– zaburzeniami psychotycznymi i zaburzeniami zachowania (również i tymi, które występują w
przebiegu chorób neurologicznych, internistycznych i geriatrycznych);
– uzależnieniami (motywowanie do zmiany i rozpoczęcia leczenia w duchu dialogu motywującego z wspomagającymi elementami farmakoterapii).

W głównej mierze zajmuje się diagnostyką medyczną, leczeniem biologicznym (farmakoterapią), korzystając przy tym z elementów wspierająco-motywujących oddziaływań psychoterapeutycznych.
W procesie diagnostyczno-leczniczym nieodzowna i bardzo ważna jest dla mnie bliska współpraca z lekarzami innych specjalności, psychologami, psychoterapeutami oraz terapeutami uzależnień, co w znacznej mierze umożliwia mi holistyczne, a także fenomenologiczne spojrzenie na różne aspekty funkcjonowania człowieka, co poniekąd przybliża mnie także do głównego celu leczenia jakim jest dla mnie remisja funkcjonalna, czyli powrót pacjenta do funkcjonowania sprzed okresu zachorowania, a także subiektywna poprawa jego dobrostanu.

W swojej praktyce lekarskiej kieruję się nadrzędną zasadą dobra i zdrowia swoich pacjentów,
a w kryzysach których doświadczają staram się być dla nich wsparciem, oferując bezwarunkową akceptację, obecność oraz autentyczność w bezpiecznej, partnerskiej relacji opartej na współpracy, szacunku i wzajemnym zaufaniu.

Motto przewodnie:
Czemu ty się, zła godzino, z niepotrzebnym mieszasz lękiem?
Jesteś – a więc musisz minąć. Miniesz – a więc to jest piękne.

(W. Szymborska).